Poprzednio...
Widzę jasne światło.
Mężczyzna trzyma latarkę o dużej mocy.
Jesteś moja, Amando.
Mężczyzna, który mnie zgwałcił.
Mieszkałam w Nowym Jorku. Pracowałam jako urzędniczka
w siedzibie republiki.
Czemu mi o tym mówisz?
Nie chcę, byś się czuł osamotniony.
- Wiadomość od Dataka i Stahmy. - Oby była dobra.
Udało im się podłożyć broń z pasożytem do arsenału.
Miejski skład broni został zniszczony.
Czego chce ten szaleniec?
Mamy wysadzić Łuk Saint Louis.
Mieszkańcy Defiance, najgorsze dobiegło końca.
Wreszcie odzyskaliśmy prąd.
Dzięki naszym omekańskim przyjaciołom wznowiliśmy wydobycie gulanitu.
Powoli stajemy na nogi. Los postawił nas pod ścianą
i wielu z nas traciło już nadzieję, ale przetrwaliśmy
dzięki wzajemnemu wsparciu.
Pamiętajmy zawsze, kim jesteśmy.
Jesteśmy wolni. Jesteśmy dumni.
Jesteśmy Defiance.
Nie wiem, jak wy, mieszkańcy Defiance,
ale mnie to zainspirowało.
A teraz trochę grunge'u z dawnego świata dla mojego kumpla Alaka Tarra,
gdziekolwiek jest.
Nie powiedziałaś miastu, że jesteśmy wolni, dumni i bezbronni.
- Nie chcę wzniecać paniki. - Pasożyt zniszczył cały arsenał.
Nie wiem jak ty, ale ja jestem spanikowana.
TYLKO DLA NAMIESTNIKA MERCADO
Chyba coś znalazłem.
Amando, przeszukaliśmy stare pliki Republiki Ziemi.
Chyba mam pomysł, gdzie znajdziemy uzbrojenie.
Odsuń się.
Bracia Wotanie...
Jestem generał Rahm Tak z Kolektywu Wotan.
To szczególny dzień.
Dziś jest dzień świętowania.
- Okazałem wam litość. - Hologram.
Przybyłem dziś, by was wyzwolić.
Wy troje, sprawdźcie, czy są ofiary. Musi być niedaleko, by nadawać.
Wciąż macie swoje domy.
Wciąż jesteście żywi.
Ale przetrwanie Defiance leży w waszych rękach.
Ja jestem uczciwym człowiekiem.
Dużo uczciwszym od waszej ludzkiej pani burmistrz.
Wiem od moich szpiegów, że wasza broń w arsenale
została zniszczona, a Amanda Rosewater utrzymuje to w tajemnicy.
- Nolan, wyłącz to. - Pracuję nad tym.
To mistrzyni kłamstwa, jak wszyscy różowi ludzie.
Zmierzam do waszego miasta.
Wotanie z Defiance, przysięgam wam,
że oszczędzę was, jeśli się poddacie.
Ale nie będzie litości dla tych, którzy staną po stronie ludzi!
Łuk to dopiero początek.
Odpowiedź na ten atak będzie wymagała dużo broni.
Możemy znaleźć ją tutaj,
w stacji Arrowhead, tajnej jednostce KWZ, 500 km na północ.
Zbudowano ją podczas Bladej Wojny. Została zamknięta w latach 20.
- Wiemy, czy jej nie splądrowano? - Nie, ale przeczytaj to.
Broń, bomby, sprzęt medyczny. Wszystko, czego nam trzeba.
Jeśli będziemy jechać całą noc, dotrzemy tam późnym rankiem.
Mocny ten sprzęt.
Warto zaryzykować.
Jadę z wami.
Słyszeliście. Pakować się, wyjeżdżamy o zmierzchu.
- Ty nie. Masz szlaban. - Daj spokój. Wysadzili Łuk.
- Nieważne. - Nolan!
Zostaniesz tu z Berlin i znajdziesz zamachowców.
Macie przy tym współpracować. Słyszycie mnie?
300 KM OD DEFIANCE
Mówią, że Buddy Rich to najlepszy perkusista, nie?
- Ja wolę Gene'a Krupę. - Krupa, tak.
"Sing, Sing, Sing". Przepiękny rytm.
Ludzie to obrzydliwy gatunek, ale mają wyczucie rytmu.
Panie generale?
Mam wiadomość z Defiance.
Datak i Stahma zniszczyli Łuk.
Znakomicie!
- A co z hologramem? - Całe miasto go widziało.
Nie smuć się tak, Alaku.
Dzięki twoim przebiegłym rodzicom dożyjesz następnego poranka.
Panie generale, jeszcze jedno.
Nie krępuj się.
W Defiance jest dwójka Omeków. Mężczyzna i kobieta.
Czarownicy.
Omekowie?
- Z naszego systemu? Czy oni? - Cisza!
Rozmawiałem z braćmi Indogenami.
Jesteśmy niemal pewni, że mężczyzna to Eksu Tsuroz T'evgin.
To ważna postać dla kultury Omeków.
Naukowiec, wynalazca, polityk i bohater wojenny.
Jak wspaniale. Człowiek renesansu. Tkwi w kosmosie
- razem z resztą czarowników. - Nasze skanery wykryły jego statek.
- Znajduje się na orbicie Defiance. - Wojenny?
Nie mamy pewności. Ale ma bardzo niską sygnaturę mocy.
- Wymaga naprawy. - Potrzebują gulanitu.
Dlatego są w Defiance.
W pełni funkcjonalny statek Omeków mógłby zniszczyć cały Kolektyw.
Eksu Tsuroz T'evgin musi zginąć. Wyślij wiadomość do Dataka i Stahmy.
Powiedz im, że mają to zrobić natychmiast!
Co za lekkomyślne żądanie. Tym razem musimy odmówić.
- Wiesz, że to niemożliwe. - Jest za wcześnie po wybuchu.
Mieszkańcy wzmogli czujność. Złapią nas przez niego.
Musimy zaryzykować.
On ma naszego syna!
Co?
Wyduś to z siebie.
Dogłębnie przemyślałam tę sprawę.
Nie wierzę, że Rahm Tak pozwoli ujść Alakowi z życiem.
- Jak możesz tak mówić? - Alak poślubił ludzką dziewczynę.
- Rahm Tak nie puści tego płazem. - Mylisz się. Łączy nas przysięga.
- Spojrzałem mu w oczy. - Jego oczy są puste!
Nawet jeśli masz rację, to nic nie zmienia. Zabicie Omeka da nam czas.
- Czas na co? - Nie wiem! Czas na myślenie,
na wymyślenie jakiegoś odwetu.
Mamy jakikolwiek inny wybór?
Omek musi umrzeć.
Chyba masz rację.
Zdradziliśmy naszych sąsiadów
i dopóki ten szaleniec może nas zdemaskować,
musimy się go słuchać.
Jeśli nie ocalimy Alaka, to chociaż ocalimy nas samych.
Czy to trucizna?
Napełnię nią ukrytą igłę
i wstrzyknę truciznę podczas kopulacji.
- Kopulacji? - To ludzkie słowo.
- Oznacza... - Wiem, co ono oznacza.
T'evgin dostanie zawału. Nie zostaną żadne ślady morderstwa.
- Musi być jakiś inny sposób. - Mój jest skuteczny i bezpieczny.
Bądź spokojny, mój drogi. Będę myśleć wyłącznie o tobie.
STACJA ARROWHEAD 500 KM NA PÓŁNOC OD DEFIANCE
Wygląda, jakby ktoś tu niedawno orał.
Według dokumentów wejście pod ziemię jest w stodole.
Ale tu śmierdzi.
Chodzi ci o gnój?
- Gdzie twój romantyzm? - Zabiłam i zjadłam.
- W porządku, Nolan? - To tylko ból głowy.
Tylko nie palce. Puść...
Chodźcie ze mną.
- Pewnie nie oddasz mi mojej broni? - Nie.
- Daj spokój, druhu. - George nie jest druhem. Ja też nie.
Wspaniałe.
Wyglądasz jak ona.
- Jak kto? - Dziewczyna z filmów.
- Jakich filmów? O czym ty mówisz? - Koniec rozmowy.
WSTĘP TYLKO DLA UPOWAŻNIONYCH
Niles?
Ja cię kręcę.
Po opuszczeniu Defiance namiestnik Mercado chciał
poprowadzić nas do Nowego Jorku, by znaleźć pomoc. Na próżno.
Zanim dotarliśmy do Cincinnati, zalali nas uchodźcy zmierzający na zachód.
Poparzeni, zakrwawieni, chorzy. Stracili wszystko.
Ten widok łamał serca.
Spróbujcie sera Camembert. Jest boski.
Pomogliśmy im, na ile mogliśmy. Podzieliliśmy się zapasami.
- Oczywiście. - Właśnie tak. Dzięki, Paul.
Wielu z nich dołączyło do nas, gdy udaliśmy się po zapasy do Arrowhead.
To oczywiste, że tu dotarliście. Ale co się stało z całą resztą?
Zaatakowano nas pod Detroit.
Ja uciekłem, Mercado i reszta nie mieli tyle szczęścia.
- Szczęścia, jasne. - Nolan, chcę tego posłuchać.
Sam dotarłem do Arrowhead, znalazłem wejście,
ale nie znałem kodu wstępu.
Umarłbym tam, gdyby nie anioł, który przyszedł mi na ratunek.
Anioł o imieniu George.
- Nie jestem aniołem. - Mam na ten temat inne zdanie.
George mnie wpuścił.
Razem z innymi bioludźmi rezyduje tu od czasu Bladej Wojny.
To wspaniałe miejsce, całkowicie samowystarczalne.
Miało być schronem dla rządu, gdyby resztę świata trafił szlag.
Jest tu skarbiec nasion, działająca komnata deszczu.
Są tu nawet próbki DNA zwierząt ze starego świata.
Krów i kóz, psów i kotów.
Miałem kiedyś psa. Miał tylko trzy nogi.
Wiem, Georgie. Ale teraz jest w dużo lepszym miejscu, prawda?
To już ostatnia partia.
- Wyrzuty sumienia dokuczają? - Głowa mnie boli.
To nic takiego.
Spójrz na to.
To tylko kawałek boomboxa. W Łuku było pełno starych odtwarzaczy.
Przyjrzyj się. Wysadzono je od wewnątrz, to widać po krawędziach.
W tym radiu była bomba. Zobaczmy, czy zostały jakieś ślady.
Czyli tylko ty mieszkasz pod ziemią?
Razem ze swoimi czterema kolorowymi bioludźmi?
- Wygląda na to, że znalazłeś swój raj. - Pomijając sarkazm Nolana,
owszem, stworzyłem tu sobie całkiem przyjemne życie.
Czytam. Piszę.
Uprawiam rolę.
Nawet od czasu do czasu bawię się w stolarza.
Nic ci nie jest?
Cieszę się, że jesteś szczęśliwy.
Doceniam to, Amando. Naprawdę.
Tęskniłem za tobą.
Bardzo za tobą tęskniłem.
No cóż...
Przejdźmy do rzeczy, zanim zacznę bełkotać.
Nie przyszliście tu dla rozrywki.
- Czego wam trzeba? Żywności? - Broni.
Od kiedy republika upadła, Kolektyw Wotan urósł w siłę.
- Wysadzili Łuk. - Dobry Boże.
- Nic nie zostało? - Nie.
Mogę sobie tylko wyobrazić, co czujecie. Czemu daliście mi tyle paplać?
Dobrze ci to szło.
Obawiam się, że wciąż lubię siebie słuchać. Spełnię waszą prośbę.
- Ringo, zaprowadź ich do zbrojowni. - Tak?
Mogą wziąć tyle broni, ile im się zmieści do wozu.
W porządku.
- Niles, nie wiem, jak ci dziękować. - To mi jest miło.
A właśnie, Amando.
Możemy porozmawiać na osobności?
Nic mi nie będzie. Idź.
Nolan mi nie ufa.
Ja nikomu nie ufam.
Chcesz to zepsuć?
- Nie zostawię cię samej z tym gościem. - Poradzę sobie z nim. Idź.
- Wrócę za 10 minut. - Znakomicie.
Czy to rozmowa, czy uwodzenie?
Mam nadzieję, że i to, i to.
Myślałem o tym, jak pół roku temu nie chciałaś iść ze mną,
gdy wyruszyliśmy do Nowego Jorku.
- Wiesz, że cię lubię... - Nie, ja naprawdę cię rozumiem.
Tyle rzeczy nas wtedy rozpraszało.
Obrona Defiance, odbudowa republiki, walka z KW.
Ten okres samotności pomógł mi odkryć pewną...
Prawdę.
Razem tworzymy coś wyjątkowego.
Łączy nas głęboka więź.
Ale Ewa nie mogła dołączyć do Adama...
Dopóki...
Nie znaleźli się w idealnym Edenie.
Tak jak my teraz.
Amando, co byś powiedziała, gdybym zaprosił cię tutaj...
Na stałe?
Reaktywacja zespołu?
Nie chciałam ci przeszkadzać.
Zaskakiwanie Omeka może się źle skończyć.
Wybacz mi.
Przyszłam w sprawie lekcji kultury.
Nie ustaliliśmy, kiedy się mają odbywać.
Wydaje mi się, że kłamiesz.
Po części.
Mój mąż ma zły humor
i brakuje mi przyjemniejszego towarzystwa.
Takiego, które pozwoliłoby mi zapomnieć o Łuku.
Łuk Wjazdowy to ludzka budowla.
Czemu ty, jako Shanje, miałabyś przejmować się jego zniszczeniem?
Mój syn, Alak, prowadził stację radiową. Nadawał ze szczytu Łuku.
To była dla niego najważniejsza rzecz na świecie.
Rozumiem.
Chciałabyś się czegoś napić?
Nie dość już uczyniłaś dla Defiance?
Nie mogę schować się pod ziemią i patrzeć na zagładę mojego miasta.
Jesteśmy sobie przeznaczeni.
Ja należę do ciebie, a ty należysz do mnie.
Jesteś moja, Amando.
Co?
"Jesteś moja". Tak mówił gwałciciel z Nowego Jorku.
Tak mi przykro. Przecież mi o tym opowiadałaś. Wybacz.
Źle dobrałem słowa.
Nie, to ja przepraszam.
Czasem wydaje ci się, że już masz coś za sobą, a to nagle do ciebie wraca.
Masz może szkocką?
Prawdziwą szkocką. To burbon.
- Sprawdziłam wcześniej. - Oczywiście. Zaraz wracam.
Czyli nie wiesz, czy twój syn żyje, czy też nie?
Mogę się tylko modlić do Rayetso o jego bezpieczny powrót.
Ja również doświadczyłem utraty rodziny.
Przykro mi.
Nauczyłem się odnajdywać pociechę w wielkich dziełach.
Najlepsze z nich traktują o odnalezieniu sensu w stracie.
Spędziłem wiele nocy na statku rozmyślając o tym, co zrobili Indogeni.
Wciąż wracało do mnie pytanie, czy sobie na to nie zasłużyliśmy.
Śmierć rodzi śmierć.
Największa omekańska opera opowiada właśnie o tym.
"Nokturn Żniw".
Tak.
Moja ulubiona.
Czemu naprawdę tu przyszłaś, moja piękna pozerko?
Powiedz mi prawdę.
Całą prawdę.
Czy to nie oczywiste?
Chcę zostać zaczarowana.
Chcesz jeszcze raz?
Nieźle oberwałeś.
Obróć głowę, sprawdzę reakcję źrenic.
- Wiesz, jak się nazywasz? - Tak. Joshua Nolan.
Dobrze. Jestem Samir.
Wiesz, co ci się przydarzyło?
Bioludzie mnie wykiwali. Jesteś lekarzem?
Byłem weterynarzem, zanim zniszczono Nowy Jork.
Teraz leczę ludzi, Sensotów i wszystko pomiędzy.
- Masz mdłości? - Nie, wszystko gra. Mam twardą głowę.
- Skąd masz to rozcięcie na głowie? - Długa i skomplikowana historia.
Klatka jest zamknięta.
Ilu bioludzi tu jest?
- Tylko Fantastyczna Czwórka. - Tak? Jest tu ktoś jeszcze?
Kiedyś byli.
Trzydziestka z Nowego Jorku.
Udało nam się uciec po Wielkiej Katastrofie Terraformowej.
Potem trafiliśmy na oddział Pottingera,
znaczy republiki. Myśleliśmy, że nas ochronią.
Dopóki Pottinger nie oszalał.
Zastrzelił dowódcę oddziału,
ogłosił, że przejmuje dowództwo.
Niektórzy próbowali go powstrzymać.
Były ofiary śmiertelne.
Potem Pottinger wiedział, że nikt z nas mu nie ufa,
więc kazał sobie wstawić czuwak w pierś, by utrzymać kontrolę nad oddziałem.
Chrzanisz.
Jeśli serce Pottingera stanie, wybuchnie bomba.
Jaka bomba?
- Pamiętasz Portland? - Tak, widziałem krater.
- Podpiął się pod bombę osobliwości? - Aha.
Jeśli umrze, całą okolicę wchłonie tunel czasoprzestrzenny.
Musimy się stąd wydostać.
Odłóż to.
- Gdzie jest Nolan? - W zbrojowni.
- Możesz mnie zabrać do niego? - Nie.
SALA KINOWA
George, czemu te drzwi są zamknięte na kłódkę?
To prywatne pomieszczenie.
W windzie powiedziałeś, że wyglądam jak dziewczyna z filmów.
Kim ona jest? O co ci chodziło?
- Dziękuję ci, George. - Zostanę tu. Ona może cię skrzywdzić.
Nie jest tu szczęśliwa.
Spostrzegawczy jesteś, George.
Twój szef powiedział coś, co mi przypomniało złe chwile,
tak więc zgadza się, nie jestem szczęśliwa.
Ale szkocka z dawnego świata to naprawi.
Mogę zaczekać pod drzwiami.
To bioczłowiek czy zazdrosna dziewczyna?
Pozmywaj naczynia, George. Drugi raz nie będę prosił.
- Okej. - Przypomina labradora, prawda?
Myślałam nad twoją propozycją.
- Mogę z tobą zostać, ale za pewną cenę. - Mów.
Zrobię wszystko, by Defiance było bezpieczne.
Zaproponowałeś nam wóz pełen broni, ale to nie wystarczy.
Niech Nolan wróci do miasta z bronią...
I wróci tu z przyczepą, byśmy mogli zabrać wszystko do Defiance.
Wszystko?
Całą broń z twojej zbrojowni,
co do ostatniej sztuki.
Defiance dostanie broń,
a ty dostaniesz mnie.
Dobra, fiucie, otwieraj drzwi.
- Otwieraj salę kinową, już! - Amando, proszę.
Inaczej ja otworzę ciebie.
Dobrze, już dobrze.
Ale najpierw musisz o mnie coś wiedzieć.
Nie jestem zdrów.
Gdy Wotanie zaatakowali mnie w mojej szkole z internatem...
Stul pysk i otwieraj!
Okej.
W porządku.
Jak ci się podoba? To mój prywatny pokój.
Co to za rzeczy?
Ta maska, ta latarka.
Posłuchaj mnie uważnie. Gdy kogoś kocham...
Wszystko w tej osobie mnie fascynuje,
- również tragiczne przeżycia. - Co masz na tych czipach?
Tylko dzienniki wideo...
ROSEWATER AMANDA KOMP
Włącz czip z moim imieniem. Teraz. Odtwórz go!
Teraz!
W porządku.
Cóż za delikatne piękno.
Nie wierzę, że tego nie widziałam.
Przede mną był Connor.
Znaliśmy się w szkole. Bronił mnie, gdy Wotanie zaatakowali.
Ocalił mnie.
- Kochałem go. - I co potem?
- Pojechałeś za nim do Nowego Jorku? - Tak.
Connor nie chciał mnie widzieć.
Czasem śledziłem bliskich mu ludzi,
by doprowadzili mnie do niego.
Jak wtedy, gdy zaatakowano mnie w Central Parku?
Tak. Widziałem, co się stało, i chciałem go powstrzymać, okej?
Ale zmroziło mnie ze strachu. Stchórzyłem.
Gdy gwałciciel uciekł, chciałem ci pomóc.
Ale jak mogłem uzasadnić, co tam robiłem, Amando?
Wtedy moje poczucie winy, wstyd, pogarda do siebie zmieniły się w gniew.
Pobiegłem za gwałcicielem i go złapałem.
Rozwaliłem mu czaszkę i wepchnąłem ciało do rzeki. Dla ciebie.
- Ale zatrzymałeś maskę i latarkę? - To repliki.
Repliki? Bzdury!
Daj spokój, Amando.
Odłóż broń, proszę.
Właśnie tak. Podaj mi ją.
Jeśli mnie zastrzelisz, cała stacja eksploduje.
Jakoś nic nie eksplodowało.
- Uciekamy. - Idę za tobą.
Nie wolno ci otwierać drzwi.
On jest tu nowy. Nie wie, że...
Dobrze kombinujesz, doktorze Dolittle.
Amanda. Chodź!
Proszę, przestań.
Jeśli mnie zabijesz, wszyscy zginiemy.
Masz to powiedzieć. Przyznaj się, co zrobiłeś!
- Przyznaj się! - Proszę, Amanda...
Nie rób tego.
Przyznaj się.
- Kocham cię! - Przyznaj się!
Przyznaj się!
Amanda, nie!
- Samir! - Zajmę się tym!
- Nie pozwól mu umrzeć. - Dalej.
Hej.
- On mnie zgwałcił. - Dalej. Nie.
On to zrobił.
Nie żyje.
Musimy stąd uciekać.
Amanda, chodź. Musimy uciekać. Biegiem!
Szybciej! Zwiewamy!
Piękne.
Obudziłaś się.
Zrobiłem naleśniki.
Kupiłem składniki na bazarze w NeedWant.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że będą smakowały.
Jedz, póki gorące.
Twoja igła.
Chyba powinniśmy porozmawiać o truciźnie.
Truciźnie?
Nie jesteś pierwszą kochanką z Casti, która próbowała mnie zabić.
Wasz lud nie wie nic o naszej fizjologii...
I tak właśnie jest najlepiej.
Żyję już wiele, wiele stuleci.
Im dłużej żyjemy, tym trudniej nas zabić.
Dlaczego życzysz mi śmierci?
Tak naprawdę wcale ci jej nie życzę.
A ja nie chcę umierać, jesteśmy więc tego samego zdania,
jak to ludzie mawiają.
W takim razie po co ta trucizna?
Skłamałam wcześniej.
Wiem, gdzie jest mój syn.
Kolektyw Wotan wziął go na zakładnika.
Kazali mi cię zabić, inaczej oni zabiją jego.
- Co im powiesz? - Prawdę.
Poniosłam porażkę.
- Spróbujesz znowu? - Jest szansa, że mi się uda?
Obawiam się, że nie.
Co teraz zrobisz?
W całym moim życiu...
Żaden mężczyzna nie przyrządził mi posiłku.
Chyba powinnam ci podziękować.
- Wiesz, czyja to odznaka. - Oczywiście, że tak.
Też za nim tęsknię.
- Kochałam Tommy'ego. - Milcz!
Nie zabija się ukochanych ludzi.
To nie byłam ja. To maszyna!
Czy to maszyna trzyma mi teraz nóż na gardle?
Co do diaska?
- Nolan, tak mi przykro. - Przestań.
Gdybym nie zabiła Pottingera, mielibyśmy czym walczyć przeciw KW.
Być może.
Możliwe też, że uratowałaś nas przed śmiercią z rąk bioludzi.
Lub też przed czymś dużo gorszym, w twoim przypadku.
A to za co?
Za to, że jesteś w porządku.
Nolan? Nolan!
Nolan! On krwawi!
Daj mi patyk!
- Rana głowy krwawi. Skąd się wzięła? - Wotańska technologia.
- Dokładniej! - Nie wiem!
To zgaduj, bo zaraz umrze przez to, co ma w głowie.
Co się z tobą dzieje?
Pomóż mi.
Proszę.
Tekst polski: Joanna Kaniewska